بندگان خدا به زانو درآيند و مناديى از مكانى نزديك ندا دهد ، و جانداران وحشى محشور و نفوس با همجنس خود در پيوند باشند و دوزخ را بنمايانند در حالى كه آتشش شعله كشد و آب داغش ، بجوشد پس اى بندگان خدا از خدا بترسيد چون گذشتگان متّقى و پرهيزگار كه بيمناك بودند و مىترسيدند و بصيرت داشتند و خوددارى مىكردند و با رغبت جستند و با فرار از گناه نجات يافتند و راهى معاد شدند در حالى كه پشتوانه‌اى از زاد و توشهء راه داشتند ، و خداوند در انتقام‌گيرى و قرآن در ستيزجويى و بهشت را پاداش و نعمت ، و آتش دوزخ را سختى و عذاب بس است » . ( 1 ) مؤلف مىگويد : از اين نوشتار احمد بن ابراهيم ، مطالبى در اختيار ما بود ، به خاطر اختصارى كه فصل مميّز اين كتاب است ، اسناد آنها را حذف كرديم . ( 2 ) از جمله سخنان آن حضرت است كه فرمود : « دنيا سراى گذرا و آخرت سراى ماندن است بنابراين از گذرگاهتان براى جاى ماندگارتان توشه برداريد و نزد آن كه از رازهاى شما آگاه است پردهء اسرارتان را ندريد و پيش از بيرون شدن پيكرتان از اين دنيا دلهاتان را از دنيا بيرون سازيد ، شما در دنيا در معرض آزمايشيد و براى غير دنيا آفريده شده‌ايد ، هرگاه جنازه‌اى را حمل كنند ، مردم مىگويند : چه از خود به جا گذاشت ولى فرشتگان گويند : پيش از خود چه فرستاد پس قسمتى از آنچه در اختيار داريد پيش از خود بفرستيد و همه را بازنگذاريد كه به زيان شما خواهد بود » « 1 » . ( 3 ) از جمله سخنان آن حضرت است : « هرگاه ديديد كه خداوند نعمتهايش را بر شما پياپى عطا مىكند و شما همچنان او را نافرمانى مىكنيد ، از عذاب او بترسيد » « 2 » . ( 4 ) و فرمود : « از جمله كفاره‌هاى گناهان بزرگ ، دادرسى ستمديدگان و شاد كردن غمديدگان است » « 3 » . ( 5 ) و فرمود : « هرگاه تو در حال پشت‌كردنى و مرگ رو مىآورد ، پس چقدر زود ديدار خواهد بود ! » « 4 » .

--> ( 1 ) در نهج البلاغه ( صبحى صالح ) كلام 203 با اندك تفاوتى آمده است - م . ( 2 - 3 - 4 ) در نهج البلاغه ( صبحى صالح ) شمارهء 24 ، 25 ، 29 ، با اندك تفاوتى آمده است - م .